Avlija
Portal za kulturu, književnost i društvene teme



Srbija

14. Jula 2015.
 

Poezija Jovana Gavrilovića

More articles by »
Written by: Redakcija
Oznake:

Jovan Gavrilović, rođen u Beogradu, u januaru devedeset sedme. Trenutno treći razred srednje škole, u Šestoj beogradskoj gimnaziji. Osvojio prvo mesto za kratku priču srednjoškolaca na međunarodnom konkursu „Pavle Popović“, prvo mesto za kratku priču na Zvezdarijadi 2014, specijalnu nagradu na Zvezdarijadi 2015, uvršten u zbornik „Najlepše kratke priče 2015“ izdavačke kuće Alma.

 

 

SIMBOLI

 

 

Nedostojan tih slavnih pera,

Vid da mi se širi, kao rep pauna,

To želim, jer tu je moja vera.

Prihvatiću savet jednog bradatog fauna.

 

Krik duše, moje najslađe suze,

Kao da u tabore tera bikove,

Ruka moje nesavršene Muze

Sprovešće u ove stihove.

 

Kiša nije voda, već zov crnih svraka.

Crni ogrtač misli su moje,

Tmurne i stalne, poput svih oblaka,

Jer oko leša moje nade muve se roje.

 

Krv biće ono što bila je uvek:

Napitak pogleda strašna od kog ruža vene,

Žene čiji život premašiće hiljaditi vek,

Plamena moljaca – Venus anadyomene.

 

A sreća (četiri eterična slova

Na ploči oronula groba,

U šumi – žrtvi vremena lova,

Što oživeće u neko drugo doba)

 

Zavetrina biće, skoro srušena,

Saputnica tek, na putu do vraga,

Mračna kula, lažna, skrušena,

Toranj bez vrata, stopa il’ praga.

 

BIČEVANJE

 

Moje detinjstvo je prekinuto

Kada sam shvatio da sam ostvro

Koje Džim Morison nije uspeo da nađe;

Kada sam shvatio da se ne uliva svaka reka u more;

Kada sam prokleo rodu što me je donela.

 

I proplakao sam mleko još u vimetu,

Prolio krv još u materici.

Bacio sam šaku zemlje na svoj grob,

Pre no što je tamjan ispunio vazduh.

 

Bio sam lopov:

Pod maskom žrtve, krao sam od vremena

Ono što se još nije desilo,

I plakao zbog toga.

 

I sada sam nečist.

Sladostrasnik.

Davim se životom koji je moj.

Igram oko stubova bez simbola.

Ja sam nečist,

Boem bez novca,

Markiz de Pad.

 

Flagelacija je kao kiša.

Krvlju je oprala moja leđa,

Utisnula svoje potoke u kožu,

Na njoj utrla svoje stihove.

I mogu se bičevati doveka,

Oreol neće bljesnuti.

Ništa neće bljesnuti.

 

Svetležu samo ja, titrati –

Usamljena sijalica na jednoj žici,

Koja čeka kraj sveta.

 

 

 



About the Author

Redakcija
Redakcija




Konkursi regiona
 
 

 

Tri pjesme Mehmeda Meše Delića

Oblaci su kao ljudi   Gledam oblake ima ih većih, manjih, ima ih bijelih, crnih, ima ih usamljenih, ima ih razbacanih, ima ih u grupama.   Oblaci su kao ljudi, oni se druže, razilaze, oni se gurkaju, svađaju mjesto...
by Redakcija
 

 
 

Said Šteta: Iza zavjese

Said Šteta   IZA ZAVJESE   Kad zavjesa padne, svjetla se upale negdje tamo iza, gnijezdo tama svije i prestava počne u toj mrkloj noći Očima što svjetla podarit su znale one što su mogle grijati toplije nego sun...
by Redakcija
 

 
 

Tri pjesme Sanje Atanasovske

Сања Атанасовска е родена на 21 декември 1985 година во Куманово, Македонија. По професија е новинар. Во 2015 година ја издава зби...
by Redakcija
 

 

 

Said Šteta: Kiša

Said Šteta     KIŠA   K'o poljubac davni spušta se na lice ne sjećam se kada, ali sliči tragom na usne k'o breskve i zrele i medne Ispod brade svija gnijezdo poput ptice i doziva srce svojom pjesmom dragom d...
by Redakcija
 

 
 

Lirska dinstinktivna obilježja u Hrvata

Marija Juračić                            Igor Divković   OKO URAGANA                      U OKU NEBA . Od  vjetra se skrili                       K...
by Redakcija
 

 




Konkursi regiona