Avlija
Portal za kulturu, književnost i društvene teme
Advertisement



Proza

30. Januara 2017.
 

Ahmet Ademagić: Musafirska soba

More articles by »
Written by: Redakcija
Oznake:

Moj djed Selimaga Ademagić podigao je kulu u Kurtagića mahali. Kula je bila na dva nivoa sa mnogim prostorijama. U prizemlju su bile prostorije za ostavu, za žito, hizba za konje i krave, a u sredini slobodan prostor za ulazak u sve prostorije prizemlja. Stube za gornji sprat bile su uz zid ulaza desno do divanhane ili hodnika (predsoblja) na samom izlazu stuba (stepenica, basamaka) desno je bio Ćošak polukružnog oblika i sa oblikovanim polukružnim pendžerima sa mušebacima (rešetkama od drveta). Ispod pendžera su bili jastuci i tentene bijele boje. Na patosu su bila šiljteta. Kasnije minderi i na njima staze od vune. U divanhani od ćeška desno nalazila se soba veličine 3 sa 4 metra zvana musafirska soba. Do nje se nalazila velika soba sa dolapima sa minderima sa velikom zemljanom furunom i hamamom (kupatilom). Na drugoj strani je bio odžak, na zidovima rafovi sa bakarnim posuđima. Na lijevoj strani divanhane (hodnika) bile su dvije male sobe – kuhinja i dječja soba. Hodnikom se izlazilo na istočnu stranu kuće niz natkrivene stepenice do zahoda koji se nalazio 4-5 metara od kuće na mjestu zvanom čair – livada a livada se graničila sa Laništima – prvim igralištem za fudbalske utakmice u Rožajama. Sada je tu autobuska stanica.
Musafriska soba je bila za djecu enigma i bilo je zabranjeno djeci da u nju ulaze. Stalno se čistila i uređivala i bila je pod ključem. Mnogi musafiri su prošli i odmarali u toj sobi a mi djeca smo za to vrijeme morali da ranije idemo na spavanje. Da ne smetamo musafirima da odmaraju. Tako su se mnoga poznanstva sticala i prijateljstva rađala. A mnogi musafiri se nikada više nijesu javili, ni strva i java od njih.
Nije svaka kuća mogla da primi musafira pa se znalo tačno gdje je mogao musafir potražiti konak i kod koga ga treba upututi ili lično dovesti. Trebalo je i musafirskog konja smjestiti u hizbu, napojiti ga i položiti mu sijeno, a van zime pustiti da pase u čairu.
Mi djeca smo musafire doživljavali kao nešto što je potrebno svakoj porodici a ako ih ne bi bilo neko vrijeme čudili bi se i pitali što ih nema.



About the Author

Redakcija
Redakcija




Konkursi regiona
 
 

 

Rizo Popara: Teta

Rizo Popara . TETA . (Iz knjige “Kako smo nestajali”) . Ljudski život polako zamiče u nepovrat, nestaje poput sante leda na nekoj planini, kad je saplaiše julsko sunce ili kakav južni vjetar. Snage postepeno pon...
by Redakcija
0

 
 

Dušan Dojčinović: Roj zunzara

Dušan Dojčinović   ROJ ZUNZARA   Moje, sećanje, dopire, kao magla, sa Morave, na detinjstvo, i roj “zunzara” …- I dok je voda, od reka, kod  sela Krajnjce, plavila, bostan, miris, jedne napukle, iz ...
by Redakcija
0

 
 

Svetlana Radosavljević: Jutro

Светлана  Радосављевић   Јутро   Први петли најавише зору, Сава се лено окрену према прозору. Било је још мрачно ван. Тих...
by Redakcija
0

 

 

Hurija Osmanović: Korona virus u očima ljudi

Hurija Osmanović   Korona virus u očima ljudi . Crno zvjezdano platno prekrilo je nebo. Odraz mog lica se spretno oslikavao na prozoru gdje su se kapi kiše slivale, misli su mi lutale. Odjednom se začu zvuk koji je dop...
by Redakcija
0

 
Konkursi regiona
 

Nermin Begović: Slaven

Nermin Begović   SLAVEN   „Bijaše nekoć u zemlji Usu čovjek po imenu Job. Bio je to čovjek neporočan i pravedan: bojao se Boga i klonio zla.“. Ovako počinje priča o Jobu, čovjeku koji je imao silno bogatstvo ...
by Redakcija
0

 




Konkursi regiona
 
Secured By miniOrange